Szum krzyków miesza się z płaczem rodzin. Las cicho łka na wieść, że znów pochłonął istnienia tych, tych, którzy mieli załkać na grobach poległych. Przeklęte miejsce, które zabrało zbyt wiele polskich istnień. Ojczyźnie znów przyjdzie zapłakać na wieść o śmierci dzieci. Niebo oddało cześć. Na wietrze tańczą biało czerwone flagi z czarnymi wstążeczkami. Naród łączy się w tragedii, bo Polacy są razem zawsze, kiedy przychodzi im cierpieć. Nie spodziewaj się, że śmierć łaskawie zapowie swoje spotkanie, ona przyjdzie niespodziewana. Zabiera swoje żniwo w najmniej oczekiwanych momentach. Siedemdziesiąt lat po tragedii, znów przyszło zapłakać. Zadra w sercu pogłębiła się. Światło znicza rozświetla ciemność wokół. Dopóki w wspomnieniach oni jeszcze goszczą, dopóty żyją. Oficerowie. Wybitni politycy, głowa państwa i jego ukochana. Postacie z pierwszych stron gazet. Ludzie, zwykli ludzie… Złóżmy hołd tym, którzy zginęli. Uczuć w sercach Polaków nie da się opisać. Patrioci zawsze stoją na miejscu i modlą się o lepsze miejsce dla poległych. Dziś nie ma podziału na partie, dziś nikt się nie kłóci. Zaduma. Smutek. Żal. Żałoba. Kraj okrył się w łzach. Tragedia, która nie powinna mieć miejsca. Aż gardło ściska. Słone krople deszczu przesiąkają ziemię pełną ofiar.